Tom, Rozdzial

 1   1, I  |         złotą łopatą machała morowe powietrze przed sobą pędząc..." Wieczna
 2   1, II |    nieznośne duszenie.~- Czy świeże powietrze ulgi pani nie przynosi?-
 3   1, V  |          wydatnych, którą rzeźwiące powietrze pola oblało teraz świeżym
 4   1, VI |      rozległy i bijący w otaczające powietrze stugłośnym rozgwarem. ~Justyna
 5   1, VI | pobłyskiwali kosami albo wznosili w powietrze zębiaste profile grabli.
 6   1, VI |             tu i ówdzie rzucający w powietrze wybuchy śmiechów kobiecych,
 7   2, I  |           szalejący zupełnie ustał, powietrze było chłodne jeszcze, ale
 8   2, II |             bronchitów, jak zawsze, powietrze jej zalecił, ruch, rozrywki,
 9   2, III|       stukami pralników napełniając powietrze, a pranie to jeszcze poprawiały
10   2, III|          których sierp jej rzucał w powietrze błyskawice wesołe i częste.
11   2, III|    przelęknionym lotem przerznąwszy powietrze, nie wiedzieć gdzie, może
12   2, III|     bielszych niż policzki czołach. Powietrze huczało od gwaru ich głosów,
13   2, IV |         brzęczeniem wzbijając się w powietrze w kierunku parowu i okolicy
14   2, IV |         zmarszczek, a choć z pozoru powietrze wydawało się nieruchomym,
15   3, I  |       aromatycznych woni bijących w powietrze nabierające już kryształowej
16   3, III|    spłowiałego kobierca ziemi stało powietrze niepokalanie przejrzyste,
17   3, III|            przejrzyste jak kryształ powietrze.~W zagrodzie Fabiana przecież
18   3, III|     odgłosami żywej rozmowy w ciche powietrze bijącą.~Za nimi, tuż przy
19   3, III|           wychodzącą też na otwarte powietrze parę. Ścigała ją wzrokiem
20   3, IV |       wymknęło się z jej palców i w powietrze uleciało. Wzrok jej, zawstydzony
21   3, IV |   połyskliwego puchu z palców jej w powietrze uleciało; na towarzysza