Tom, Rozdzial

 1   1, II|        krzyknęła. -Toż Widzio i Leonia powinni już od godziny być
 2   2, II|    wszystko to mówiła, Witold i Leonia prędko także i z ożywionymi
 3   2, II|  pokojów wiodące. Za nią biegła Leonia, a potem i Witold, który
 4   2, II|   mruczała. Ale tu dopędziła ją Leonia i, zdyszana także, za suknię
 5   2, II|        nią wzrokiem żałosnym, a Leonia, która cichutko wsunęła
 6   2, II| panienkami, Benedykt prosi, aby Leonia przyszła panienki bawić...~
 7   2, II|    wymówiła:~- Darzeckie... Jak Leonia ubrana?~- Chodź do mamy! -
 8   2, II|   koloru była co kokarda.~Kiedy Leonia odbiegła z dala już i głośno
 9   2, II|      ojcu w oczy patrząc wołała Leonia. ~Benedykt z rodzajem osłupienia
10   2, II|      podnosząc nieco małą nóżkę Leonia ze smutkiem na twarzy, ze
11   2, II|      czy nie drzemała za długo; Leonia zaś w kątku pokoju przy
12   3, II|   żółtawą twarzyczką, siedziała Leonia; Kirło zaś ze śnieżystym
13   3, II|         podskakując wykrzyknęła Leonia, która przed niewielu dniami
14   3, II|       sztywna, schodziła na dół Leonia. Przez sień szerokimi kroki
15   3, II|      Gdzie? czyje wesele? Dokąd Leonia ma jechać? - z cicha i łagodnie
16   3, II|     około chorej wtrąciła się i Leonia, ale pani Emilia długo żadnej
17   3, II|        na obłokach kołysać! Ale Leonia jest dziewczyną, a co chłopcu
18   3, II|   pokoju Witolda Marta, Teresa, Leonia i panna służąca w najgłębszym
19   3, V |        było pod sufit skakać...~Leonia szeroko oczy otworzyła.~-
20   3, V |      się Kirło. - Zobaczy panna Leonia, jaka to radość dziś tu
21   3, V |      niepostrzeżenie, leciuchno Leonia z gabinetu ojca wyfrunęła,