Tom, Rozdzial

 1   1, V  |       myśleć nie mogła, pozostało Justynie z czasu tego, kiedy jej
 2   1, V  |           i dumnie, wypowiedziała Justynie.~Daleko mniej powściągliwą
 3   1, V  |         spojrzeniem powiódłszy po Justynie z szerokim uśmiechem pąsowych
 4   1, V  |            o którym Marta mawiała Justynie, że miał kiedyś postawę
 5   1, V  |           prawie wesołe iskry. Po Justynie znać też było, że w tej
 6   1, VI |    przeznaczeń i uczuć pragnący. ~Justynie się zdawało, że słuchając
 7   2, I  |       Chcę wiedzieć, co myślisz o Justynie...~- Zatem - mówił dalej -
 8   2, I  |          nad tym, co mówiłam ci o Justynie. Kpij, z cioci księżny i
 9   2, III|          głowę podniósł i podając Justynie sierp, w którym słońce krzesało
10   2, III| siwiejących włosach biegła już ku Justynie rękami machając i językiem
11   2, III|       głębokiego lubowania się ku Justynie wzniosła.~- Żeby to Justynka
12   2, IV |          Jan ruchem głowy wskazał Justynie parów Jana i Cecylii i napełniające
13   2, IV |           w milczeniu pagórek ten Justynie ukazał, ona też milcząc
14   3, I  |          przez Jana Bohatyrowicza Justynie ukazywanym - wyprostowana,
15   3, II |        jakiegoś czasu okazywał on Justynie uprzejmość z nadskakiwaniem
16   3, II |          ciotka za księciem...~Ku Justynie błyszczącymi oczkami spojrzał,
17   3, II |         pomiędzy dworem i okolicą Justynie powiedziała, że narzeczony
18   3, II |           włożyć!~Elżusia do ucha Justynie szepnęła:~- Zdaje się, że
19   3, III|      niskim ukłonem tacę z mirtem Justynie podawał, ona w zamian położyła
20   3, V  |     żartuje!~Widać było jednak po Justynie, że nie żartowała wcale.
21   3, V  |       Jeszcze coś chciała do ucha Justynie szeptać, ale uczuła się