Tom, Rozdzial

 1   1, II | pieszczotliwością objąć usiłowała grubą kibić i cienką, żółtą szyję
 2   1, III|        stopniowo przelewały się w grubą i ponurą, ale w równym i
 3   1, IV |      pierwszy Darzecki, który pod grubą kolumną zieleni sztywnie
 4   1, V  |          się, że nadmiar wielka i gruba! Ale - poprawił się śpiesznie -
 5   2, I  |     ubranie uczynić jej nie mogło grubą i niezgrabną. Ze swą kibicią
 6   2, I  |         się fale Niemna; ciemna i gruba chmura w otoczeniu mniejszych
 7   2, II |        rysy Witolda Korczyńskiego grubą, czerwoną, rudawymi włosy
 8   2, III|       Ładyś; na drugim, pustym, z grubą kasztanowatą kosą na plecach,
 9   2, III|     bledsze od policzków wybiegła gruba, poprzeczna zmarszczka. ~
10   2, III|          czoło wystąpiła mu znowu gruba, poprzeczna fałda. W rękach
11   2, IV |         jej wypukłości, wyrastała gruba, rozłożysta topól. Pod topolą
12   2, IV |          leżała na wpół obrobiona gruba kłoda drzewa.~- A! - stając
13   2, IV |           Siermięga jego była tak grubą i choć na nim wydawała się
14   2, V  |       miał dużą, w skórę ciemną i grubą obleczoną, bardzo czystą,
15   2, V  |          W świetle lampy wysoka i gruba jego postać z długimi wąsami,
16   3, I  |        nerwowym ruchem kłuły igłą grubą tkaninę kolana jej okrywającą.
17   3, I  |        ale już spostrzegała, było grubą ciemnością zachodzącą na
18   3, III|         wysiadając wysoko ukazała grubą nicianą pończochę, a wnet
19   3, III|          obfitym pocie skąpany, z grubą skórą na twarzach i rękach,
20   3, III|         mnóstwa atomów składa się gruba chmura. Prawdą było - i
21   3, IV |        okiennica była zamkniętą i gruba sztora zapuszczoną; do zamkniętego