Tom, Rozdzial

 1   1, II |            Kirły cisnęły płomienie gniewu. Na nikogo z obecnych nie
 2   1, III|             Mówiła to wszystko bez gniewu, cicho i tylko z wielkim
 3   1, III|         łez i więcej powściąganego gniewu. Wyszedł z altany.~Długo
 4   1, III|   rozjątrzenia. To usposobienie do gniewu i ponurości wzrosło u Korczyńskiego
 5   1, IV |      zdawało się ją osypywać żarem gniewu i nienawiści. Ale dziewiętnastoletnie
 6   1, V  |           i lotu. Wszystko to, bez gniewu i uniesienia, bo z krewną
 7   1, V  |          tryskały takie błyskawice gniewu i z całej siły tłumionej
 8   2, I  |           kto...~Z błyszczącymi od gniewu oczami Kirłowa zapytała:~-
 9   2, II |         uczuć najsprzeczniejszych: gniewu i rozrzewnienia. Gniew przemógł.~-
10   2, III|       tylko, zapalczywy i także do gniewu skłonny Adam, nie uległ.
11   2, III|           nijak nie mogę.~Głośno z gniewu i oburzenia sapnął, ręką
12   2, V  | doświadczać nieścierpliwego żalu i gniewu, sam nie wiedząc nawet,
13   3, I  |            męża i na chwilę gestem gniewu czy żalu obie ręce do oczu
14   3, I  |            za włosy... Był to gest gniewu czy rozpaczy, czy obu tych
15   3, II |         oczy. Żadne przecież słowo gniewu lub urazy z ust jej nie
16   3, II |     przestałabym w tej chwili... z gniewu, z obrazy, z ohydy...~Teraz,
17   3, III|       zwracał, wyprostował się i z gniewu zaczerwieniony donośnie
18   3, IV |           był taki gwałt i bólu, i gniewu, że młodzieniec umilkł nagłym
19   3, IV |        Jana nijakiego już żalu ani gniewu i nijakiej pretensji nie
20   3, IV |             żeby do mnie nijakiego gniewu nie miała...~- A ja pana
21   3, V  |            Łzy mu oszkliły oczy; z gniewu wpadł w żal, prawie zaszlochał.