Tom, Rozdzial

 1   1, V  |          związkiem krwi połączoną z człowiekiem, którego w miarę upływającego
 2   1, V  |          zachodzić musiało pomiędzy człowiekiem tym i Martą. Z bliska, pomimo
 3   2, I  |           Bronia, która jak cień za człowiekiem krok w krok za nią chodziła,
 4   2, II |           Jesteś, kochany szwagrze, człowiekiem honoru i serca i za prawdziwe
 5   2, II |           honoru, musi być uczciwym człowiekiem, kiedy naprawdę żenić się
 6   2, III|        obojętny, jakby on tylko był człowiekiem z duszą przez Pana Boga
 7   2, IV |           tym miejscu, nie czuł się człowiekiem i nigdzie tyle nie doznawał
 8   2, IV |            mnie tak nie całował, bo człowiekiem był więcej pochmurnym niżeli
 9   2, IV |       czytywane wspólnie z kochanym człowiekiem poezje Musseta i Feuilletowskie
10   2, IV | niespodziance życia, która ją z tym człowiekiem niedawno nieznanym, dalekim
11   2, V  |             w martwej nieruchomości człowiekiem blado błyskały ramy świętego
12   3, I  |           nią a ukochanym przez nią człowiekiem, i przez głęboką religijność,
13   3, I  |            niegdyś wraz z ukochanym człowiekiem. Tu i ówdzie na ścianach
14   3, I  |         które za rozkochanym w niej człowiekiem przemawiało goręcej, niżby
15   3, I  |      formułą niewieściej cnoty, ale człowiekiem zmuszonym do doświadczania
16   3, I  |           nici pamięci wiążące ją z człowiekiem, który dla celów wysokich
17   3, I  |           mogło: syn jej i Andrzeja człowiekiem pospolitym, takim, jacy
18   3, II |           może on jest i najlepszym człowiekiem... tylko... te wielkie bogactwa,
19   3, II |            zostać nie może. Jest on człowiekiem cywilizowanym i posiada
20   3, III|     niejeden raz i nie przed jednym człowiekiem oświadczał, że ani godziny
21   3, V  |        wzniosłe, poetyczne! Z takim człowiekiem dzielić życie, razem z nim