Tom, Rozdzial

 1   1, III|          mnie..,~Po chwili wstał. Zdawać się mogło, że wysoka i silna
 2   1, III|     innych jeszcze rzeczy. Czasem zdawać się mogło, że zapominał
 3   1, V  |     kipiał, a na twarzy spotniał. Zdawać się mogło, że nigdy mówić
 4   2, II |          Korczyńskiego. Mogło się zdawać, że zmalał trochę i wyszczuplał,
 5   2, III|          ustach, brwi ściągnęła i zdawać się mogło, że wzgardliwie
 6   2, III|       czapkę nad głową podnosząc. Zdawać się mogło, że pomimo cierpienia,
 7   2, III|       Dziwnie pan smutny jesteś i zdawać się może, że już o wszystkim
 8   2, IV |       świecie - dodała Justyna, i zdawać się mogło, że pogodne zadowolenie
 9   2, IV | najczęściej stawała przed ludźmi. Zdawać się mogło, że zdjęła z siebie
10   2, V  |        stojącą obok Jana Justynę, zdawać się mogło, że nagle oniemiała.~
11   2, V  |          grobowcu Jana i Cecylii. Zdawać by się nawet mogło, że nogi
12   2, V  |           jej rozpuszczone włosy; zdawać się mogło, że po prostu
13   2, V  |         gruby szept jego wnuczki. Zdawać się mogło, iż szeptem mówiła
14   2, V  |            monotonne, metaliczne; zdawać się mogło, że wydawała je
15   3, II |       chora uspokoiła się nieco i zdawać się mogło, że zadrzemała.
16   3, III|     przygasłe, bladozłote słońce. Zdawać się mogło, że przez długie
17   3, III|        większa nieco gromada, tam zdawać się mogło, że z ziemi wyrastał
18   3, III|      budzić i zmartwychpowstawać. Zdawać się mogło, że kędyś na oścież
19   3, IV |   ściskiem, a gdy twarz odsłonił, zdawać się mogło, że było ono także
20   3, IV |      słowa urywały się w połowie. Zdawać się mogło, że o czymkolwiek