Tom, Rozdzial

 1   1, I  |          że sześćdziesiąt? - ostro zaśmiała się Marta. - Zapewne, wyglądam
 2   1, I  |        ołówek, albo po Rigollot...~Zaśmiała się, lecz wnet spoważniała
 3   1, I  |           się nie pogodzę...~Marta zaśmiała się.~- Ot, lubię takie gadanie!
 4   1, I  |      oczach błysnęły łzy.~- Phi! - zaśmiała się Marta - melancholiczka
 5   1, III|            chleb! chleb! - z cicha zaśmiała się Emilia.~Benedykt spojrzał
 6   1, IV |              ufności...~- Duszy! - zaśmiała się przeciągle i bolesna
 7   1, V  |         słusznie! - na całe gardło zaśmiała się znowu dziewczyna.~I
 8   2, I  |        ręki silniejszej niż moja - zaśmiała się jeszcze.~Śmiech jej
 9   2, III|       kozła, ani wełny, ani mleka!~Zaśmiała się tak, że aż głowę na
10   2, III|          po czole jej i policzkach zaśmiała się Justyna.~Można by myśleć,
11   2, III|           rękę na kłębie opierając zaśmiała się do przybyłego całym
12   2, III|            piersi Justyny. Justyna zaśmiała się tak głośno, jak nie
13   2, IV |            toby podniosła pewno...~Zaśmiała się i odpowiedziała, że
14   2, V  |          potrafi! - na całe gardło zaśmiała się Elżusia.~- Potrafię.
15   2, V  |        Obejdzie się z pewnością! - zaśmiała się Justyna.~- A ja teraz
16   2, V  |          cha, cha! Uf, nie mogę...~Zaśmiała się, zakaszlała i zaraz
17   2, V  |        widzisz, jak prozaicznie...~Zaśmiała się.~- Przyczyny... - powtórzyła -
18   3, II |           dziurawe sito pójdziesz?~Zaśmiała się znowu.~- Masz taki sposób
19   3, III|        nagle, jakby otrzeźwiawszy, zaśmiała się:~- A pan Anzelm może
20   3, III| zaczerwieniła się jeszcze mocniej, zaśmiała się głośno i głośno też