Tom, Rozdzial

 1   1, I  |     ludzka głupota to wielki i wieczny kamień. Większy on jeszcze
 2   1, I  | wszystko inaczej... inaczej... wieczny smutek...~Mówiła to coraz
 3   2, V  |      wyciągającej, jak Teresa! Wieczny śmiech, słowo honoru! Cha,
 4   2, V  |        wszyscy?... a jaż taka? Wieczny smutek... wieczny smutek...
 5   2, V  |        taka? Wieczny smutek... wieczny smutek... wiecz-ny smu-tek!...~
 6   2, V  |  poniżenia... sława i honor... wieczny honor... wieczny honor!~-
 7   2, V  |      honor... wieczny honor... wieczny honor!~- Ciotko! ciotko!
 8   3, II |      kości po weselach ciągać! Wieczny śmiech! a co ja na tym weselu
 9   3, II |  filuterną przekorą. rzekła.~- Wieczny śmiech! - krzyknęła stara
10   3, II |        Czy ja bym ich poznała? Wieczny smutek...~Nagle uciszona,
11   3, II |     moja mamo! Skazywać się na wieczny smutek, kiedy uniknąć go
12   3, III|      że nie postarzał? Oj, oj! Wieczny śmiech! Nie my jedne starzejemy...~
13   3, III|  służył?~- A tak, tak to było! Wieczny smutek! - szepnęła.~- Wieczne
14   3, IV |     marę strachu! a ten strach wieczny... ta ostrożność niewolników,
15   3, V  |        A tu ja niepotrzebna... wieczny smutek! niepotrzebna nikomu...
16   3, V  |       dobrego słowa ludzkiego! Wieczny smutek mię jadł, tęsknota,
17   3, V  |         nie chcę, nie pójdę... Wieczny śmiech! po cóż ja mam stąd
18   3, V  |      co mam leczyć się? na co? wieczny smutek!" - myślałam. I ambarasu
19   3, V  |      twoich dzieci potańcować! Wieczny śmiech! wieczny śmiech!~
20   3, V  |    potańcować! Wieczny śmiech! wieczny śmiech!~Benedykt serdecznie