Tom, Rozdzial

 1   1, III|           je człowiek przebędzie, sto upałów go spali i sto strachów
 2   1, III| przebędzie, sto upałów go spali i sto strachów po nim przejdzie...~-
 3   1, IV |      przyjadę, przyjadę! nie raz, sto razy!~Z dziecinnym uszczęśliwieniem,
 4   1, IV |          Od garnituru karafka!... Sto lat może garnitur był cały,
 5   1, V  |         czyż znowu... czyż znowu? Sto głosów zdawało się w niej
 6   1, V  |  niewidzialnego człowieka.~- A ja sto razy Fabianu mówiłem i sto
 7   1, V  |        sto razy Fabianu mówiłem i sto pierwszy powtórzę, że mucha
 8   1, VI |           to w starych czasach, w sto lat albo może jeszcze i
 9   1, VI |           to w starych czasach, w sto lat albo może jeszcze i
10   1, VI |          sterty wszelkiego zboża; sto par wołów orało pole pod
11   1, VI |          czapki gniazda gawronie. Sto domów, przedzielonych ogrodami,
12   1, VI |           kościelnych kadzielnic, sto złotnych dymów podnosiło
13   2, I  |         których tasiemki, żeby je sto razy na dzień najmocniej
14   2, V  |     samotna, rozłożysta, ogromna, sto lat może mająca stała kanapa
15   3, II |         dziesiątą część... tak ze sto tysiączków... Ale pan omleciku
16   3, II | przyjechałeś, Zygmusiu! Jakbym na sto koni siadł, taki rad jestem!~
17   3, III|    stanęło u różnych płotów; może sto osób różnej płci i wieku
18   3, III|         najmniejszym urodzajem ze sto kop żyta i ze trzydzieści
19   3, IV |      strasznie uciszyło go życie. Sto przyczyn na sto zamków zamknęło
20   3, IV |         go życie. Sto przyczyn na sto zamków zamknęło mu usta.