Tom, Rozdzial

 1   1, II|      siostry. Ojciec jej, pan Orzelski, przez nieszczęśliwe zdarzenia
 2   1, IV|      kieliszkiem w ręku stary Orzelski. ~A co pan piłeś? maraskino?
 3   1, IV|       żartować z kogo innego. Orzelski zaś w dwóch palcach trzymając
 4   1, IV|   zbliżyła się do fortepianu. Orzelski, który po wysączeniu z kieliszka
 5   1, IV|   stopniowo, ale zadziwiająco Orzelski zmieniał się i przetwarzał.
 6   1, V |       trwać miała, wyjechał i Orzelski. Zabrał z sobą swoje skrzypce.
 7   1, V |     córką do Korczyna zabrał. Orzelski okazywał się przez ten układ
 8   2, I | światu i samemu sobie! A papa Orzelski? Czy ja bym tę chińską figurkę
 9   2, II|      Trwało to dobrą godzinę. Orzelski, niezmordowany, zachwycony,
10   2, II| ziewnęła głośno, czego jednak Orzelski, ekstazą porywany, nie spostrzegł.
11   2, II|   Usłyszawszy wyraz śniadanie Orzelski jakby się ze snu obudził
12   2, II|       w nich do twarzy... Pan Orzelski i pan Kirło mówili, że mnie
13   3, II|     zawieszoną; u końca stołu Orzelski, błogo uśmiechnięty, dla
14   3, II|       Jezu! - jęknęła Teresa.~Orzelski językiem mlasnął.~- Caca
15   3, II|    palców swoich pocałował, a Orzelski, który niegdyś przez Wołowszczyznę
16   3, V |       jeszcze na to czasu, bo Orzelski późno wstawał i długo w
17   3, V |      golenia się i ubierania, Orzelski w kwiecistym, przybrudzonym
18   3, V |  drzwiach gabinetu ukazał się Orzelski. Szlafrok na sobie miał,
19   3, V |  tylko będę mógł spłacać...~ ~Orzelski chciwie tych słów wysłuchał
20   3, V |  zupełnie przecież stosownym.~Orzelski usta trochę otworzył, zmieszał