Tom, Rozdzial

 1   1, II |      słupy z kamieni. Stary dom niskim był i widocznie z każdym
 2   1, II |        głowy, włosy rzadkie nad niskim czołem, twarz długą, kościstą,
 3   1, III|        było ruchu i tłumu w tym niskim, obszernym domu! rozlegałyż
 4   1, III|         ślicznie obute stopy na niskim stołeczku wyciągała. Na
 5   1, V  | zabronić nie może, bo choć on w niskim krzaku mieszka, ale swoje
 6   1, V  |         ogrodzenie z desek, nad niskim płotkiem, od kilku minut
 7   1, V  |       ze swą kosą ukazał się za niskim płotkiem.~Nieruchomo dotąd
 8   2, I  | Zobaczyła córkę swą siedzącą na niskim progu małej budowy, do której
 9   2, III|     więcej długa niż szeroka, z niskim, belkowanym sufitem i chropowatymi,
10   3, I  | rozłożona książka, a u kolan na niskim stołeczku siedziało kilkoletnie
11   3, II | niespostrzeżony przez nikogo za niskim ogrodzeniem stał gronu osób
12   3, II |      ale ja dla ciebie pomiędzy niskim szczęściem a nieszczęściem
13   3, II |        Któż tu mówi o szczęściu niskim? - zarzucił - czyż przyjemności
14   3, III|      podaną mu przez nią rękę z niskim ukłonem i w same koniuszki
15   3, III|      dnia weselnego rozdać...~Z niskim ukłonem tacę z mirtem Justynie
16   3, III|       przygotowanej - wymówił z niskim ukłonem, lecz w tejże chwili
17   3, III|     plecami do niej zwrócona na niskim płotku siedziała para ludzi.
18   3, III|         widowisko!~Tymczasem na niskim płatku obok Justyny siedząc
19   3, IV | kędzierzawej czupryny zerwawszy niskim ukłonem i czułym wejrzeniem
20   3, V  |        do nóżek się ścielę! - z niskim na krześle ukłonem umizgnął