Tom, Rozdzial

 1   1, II |         mur uderzać się musisz i myśleć, że wszystko, cokolwiek
 2   1, IV |      patrzyła w ziemię; można by myśleć, że słów ojca nie słyszała.~
 3   1, V  |          sprowadzonymi. Można by myśleć, że ukochana sztuka zużywała
 4   1, V  |          podniesionymi powiekami myśleć nie mogła, pozostało Justynie
 5   1, V  |          sobie i troskach swoich myśleć przestawała. Pochyliła się
 6   1, V  |     nieśmiałości. Można by nawet myśleć, że zapytania Justyny sprawiały
 7   1, V  |       coraz ciszej; można byłoby myśleć, że słowa te były pacierzem,
 8   2, I  |        mój mąż.., gdzie tam! ani myśleć o tym nie można!~Nagle pochwyciła
 9   2, II |    obowiązkiem. O sprzedaży lasu myśleć będzie i z kapitalistą zaznajomi
10   2, III|   zaśmiała się Justyna.~Można by myśleć, że twarz Jana od jej śmiechu
11   2, IV |      wiedzą co o tym okaleczeniu myśleć. Na to mu rozumu wystarczyło.
12   2, IV |  wpatruje się w ołtarz. Można by myśleć, że nigdzie tyle, ile w
13   3, I  | jakichkolwiek dawnych historiach myśleć mogła. Może te dawne historie
14   3, I  |     gorączki, gonitwy, aby czuć, myśleć i tworzyć. Gdyby świat zewnętrzny
15   3, III|       jego odzieniu i zasępieniu myśleć lub mówić będą. Wyglądał
16   3, III|          nam do takich rzeczy, a myśleć trzeba o tych młodszych,
17   3, III|     bardzo żąda, bo każdemu miło myśleć, że zamknie oczy tam, gdzie
18   3, IV |    przecież do tego stopnia, aby myśleć, że syn mój z innej gliny
19   3, IV |         i jedząc, zawsze o swoim myśleć i przy swoim stać będziesz!
20   3, V  |    jestem, aby o takich rzeczach myśleć... - z dziwną pokorą i uciszeniem