Tom, Rozdzial

501   3, V  |                wtrąciła pani Elmilia.~- Tym większy w tym cud Opatrzności
502   3, V  |                Elmilia.~- Tym większy w tym cud Opatrzności Boskiej! -
503   3, V  |             najważniejszą i stanowczo w tym wypadku rozstrzygającą rzeczą
504   3, V  |            innego! Czy zakochałaś się w tym człowieku, ha? Naprawdę
505   3, V  |             uśmiechała się.~- Zagadki w tym żadnej nie ma - odpowiedziała.-
506   3, V  |            funta kłaków nie warte! Co w tym jest rzeczywistego, moje
507   3, V  |               jaka cię praca tam czeka?~Tym razem uniosła się.~- Ależ,
508   3, V  |          podniosła i mówić chciała, ale tym ruchem obudziła małą Bronkę,
509   3, V  |                oczekiwały; musiała przy tym dziś jeszcze choć na chwilę
510   3, V  |               się:~- Ojcu mówiłaś już o tym?~Nie miała jeszcze na to
511   3, V  |            dziecinną prawie wesołość. Z tym śmiechem jak z perlistą,
512   3, V  |          wszystkich mnie lubiła... Przy tym i tych ludzi, pomiędzy których
513   3, V  |                mną bywało, taiłam się z tym jak grzechem śmiertelnym... "
514   3, V  |             śmiertelnym... "Im prędzej, tym lepiej!" - myślałam. Ale
515   3, V  |            Bohatyrowiczach w ogóle, a o tym narzeczonym Justynki w szczególności.
516   3, V  |          Justynka szczęśliwszą będzie w tym mezaliansie, niż moja cioteczna