Tom, Rozdzial

 1   1, III|  szwedzkie! Najognistszym z braci Korczyńskich był najstarszy, Andrzej.
 2   1, III|       krewnymi, którzy do młodych Korczyńskich przyjeżdżali pełni przestróg
 3   1, III|         po ich zniknięciu jedno z korczyńskich uroczysk nazwę swą zmieniło.
 4   1, III|    grobowcem najstarszego z braci Korczyńskich. innego nie wystawiono mu
 5   1, IV |         która miała wysoki wzrost Korczyńskich i chłodne rysy swego arystokratycznego
 6   1, IV |  bladaczkę widocznie chorej córki Korczyńskich wyglądała bardzo skromnie
 7   1, IV |        oczy, tak jak u wszystkich Korczyńskich duże, w podłużnej oprawie
 8   1, V  |       Benedykta rzekła, że krewna Korczyńskich nie może być dla niej obcą,
 9   1, V  |           wspólnej z przeszłością Korczyńskich, z tą przeszłością, o której
10   2, II |     panienkami. Darzeckie i córka Korczyńskich trzymając się pod ręce chodziły
11   2, II | najmłodszy z trzech niegdyś braci Korczyńskich, tak zamyślił się, że przypuścić
12   2, II |        uważał za bardzo ważną dla Korczyńskich, dla siebie, a przede wszystkim
13   3, I  |       laty jednego z trzech braci Korczyńskich zaślubiała, powszechnie
14   3, II |       jeszcze nie zdjęta stała na korczyńskich polach, Witold i Justyna
15   3, II |          pozór. Chodzili razem po korczyńskich polach, rozmawiali o agronomicznych
16   3, II |      sobie trochę popędliwej krwi Korczyńskich, którą wzburzył niezłomny
17   3, III|     majową zielonością odbijał na korczyńskich polach bujający wysoki gaj
18   3, III|          raz na zaproszenie panów Korczyńskich do Korczyna przyszedłszy
19   3, IV |           zeń nie zdołały! Nasza, Korczyńskich natura!~Zamyślił się, w
20   3, IV |         milczeniu zaczął znowu:~- Korczyńskich krew! Dziad nasz, legionista,