Tom, Rozdzial

 1   1, III|       Człowiek rdzewieje tylko, duszę w sobie gasi. Gdyby to choć
 2   2, II |       własną naturę, samą naszą duszę. Człowiek ucywilizowany
 3   2, II | temperamenty, dwie rozdrażnione dusze: ojca i syna, starły się
 4   2, IV |        Niemna; zdaje się, jakby duszę swoją w tej rzece zostawiał;
 5   2, IV |         nieba ideałów zlatują w dusze mieszkańców ziemi; ani razu
 6   2, IV |     stawała się i coraz szerzej duszę swą otwierała, bo widziała,
 7   3, I  |  wykrzywione kształty i rysy. W duszę tego wielkiego, zbiorowego
 8   3, I  |        ostrych żądeł kąsały jej duszę. Osłupiałymi oczami wpatrywała
 9   3, I  |      już za szczęście, ale i za duszę tej niewinnej dotąd i kochającej
10   3, II |         z tego! Tyle tylko, żem duszę w ciele utrzymać zdołał,
11   3, II |        zupełnie zewnętrznym, że dusze ich coraz więcej oddalały
12   3, II |       ufność, przyjaźń... swoją duszę! Niczego więcej nie chcę,
13   3, II |     błocie. O, muzy, siostrzane dusze, czyste uczucia, krainy
14   3, II |         ją jedną, bo i tę także duszę kobiecą, z którą rozstał
15   3, II |      zda się, wywlekając z niej duszę. Wtem oczy jej oślepiło
16   3, III|         dostojeństw, aż dotąd w dusze i na drogi życia kładnące
17   3, III|      nie wystarczy. Już tylko o dusze nasze nieśmiertelne przed
18   3, IV |       trochę światła, za to, że duszę ludzką w nich budził...
19   3, IV |    dlaczego? w takich pytaniach dusze dojrzewają prędko!...~Teraz
20   3, IV |      przez długie lata osiadała duszę, i aby to podobieństwo wystąpiło