Tom, Rozdzial

 1   1, II |         coś nalegać, a drugi od czegoś wypraszać... struna jakaś
 2   1, IV |        trwożyła się ciągle, aby czegoś niewłaściwego i nieprzyzwoitego
 3   1, V  |      nabił...~Zamilkł widocznie czegoś nie dopowiadając; zmieszał
 4   1, V  |   otworzył usta dla powiedzenia czegoś i powściągnął się, na koniec,
 5   1, V  |  Benedykta. Domyślała się także czegoś, czegoś więcej nad przelotną
 6   1, V  |     Domyślała się także czegoś, czegoś więcej nad przelotną znajomość,
 7   1, V  |      się Justyny przypomnieniem czegoś dawno minionego pociągał
 8   2, I  |         i może jeszcze od... od czegoś podobnego do rozpaczy!~Przykrył
 9   2, II |        przed nim powstałe widmo czegoś, co niegdyś było żyjącym,
10   2, II | bledziutkimi wargami tak, jakby czegoś smacznego skosztowała.~-
11   2, III|           zabrzmiał głos zawsze czegoś rozgniewanego Adama - zasnął
12   2, V  |      zawołał nas ociec, żeby my czegoś szli za nim w pole... już
13   2, V  |         czymś zastanawiał się i czegoś żałował. Ale Jan po wybuchnięciu
14   2, V  |         wzajemnym opowiedzeniem czegoś, co ją zajmowało, zaciekawiało
15   3, I  |         Czuł gwałtowną potrzebę czegoś, co by go rozerwało, pocieszyło,
16   3, I  |         na nich i pomiędzy nimi czegoś szukając. Ta, której poezje
17   3, II |      gorzelnie, dawniej fabryka czegoś tam była i przynosiła dużo,
18   3, II | nachylił się do ucha kuzynki.~- Czegoś się tak zarumieniła? - z
19   3, II |         ucho kuzynce szepnął:~- Czegoś tak posmutniała, Justynko?~
20   3, V  |    prowadzona. Zygmunt dowodził czegoś rozdrażnionym głosem, nalegał