Tom, Rozdzial

 1   1, III|        Benedyktowi, najstarszego, Andrzeja, na folwarku nabytym osadzając
 2   1, III|       chaty braci Bohatyrowiczów, Andrzeja i Jerzego zawsze prawie
 3   1, III|      łączyły się obszerne lasy do Andrzeja i paru sąsiadów jego należące.
 4   1, V  |          powinien, że ona, w imię Andrzeja, prosi o danie jej w nim
 5   1, V  |           uniesienia, bo z krewną Andrzeja źle obejść się nie mogła,
 6   2, II |          zadziwił się Darzecki.~- Andrzeja... i to... tamto... tego...
 7   2, III|     podobny do stryja swego, pana Andrzeja! Chryste, jakiż podobny!
 8   2, IV |         go jeszcze, jak obok pana Andrzeja przez te piaski jechał.
 9   3, I  |          Nikt lepiej i łatwiej od Andrzeja nie umiał zbliżać się do
10   3, I  |          dojrzewała. Potem, kiedy Andrzeja nie było już na ziemi, a
11   3, I  |          umieszczony przedstawiał Andrzeja w porze najpełniejszego
12   3, I  |            Nawet rodzina zmarłego Andrzeja nie tylko tego całopalenia
13   3, I  | kiedykolwiek wybuchem miłości dla Andrzeja upadła na twarz przed krucyfiksem,
14   3, I  |           rzeczywistości. Ujrzała Andrzeja; spłynął ku niej z góry
15   3, I  | niezłomnie w zaświatowe istnienie Andrzeja i zrazu nieśmiało, potem
16   3, I  |  przekonaną była, że w synu jej i Andrzeja prędzej lub później objawić
17   3, I  |          być nie mogło: syn jej i Andrzeja człowiekiem pospolitym,
18   3, I  |         swoich opowiadała duchowi Andrzeja, w którego związek z własnym
19   3, II |          wzywała zawsze. Widziała Andrzeja. Kształty jego zaledwie
20   3, IV |    niewiadomość... Jak oni stryja Andrzeja wspominają... za miłość;