Tom, Rozdzial

 1   1, II |           ją dziś zęby bolą.~Kirło wyprostował się.~- Racja - wyrzekł z
 2   1, IV | wysuwającym nieco naprzód żołądek, wyprostował się. Justyna wsunęła mu
 3   1, V  |            Coś u pługa poprawiwszy wyprostował się, na konie, które były
 4   1, V  |        albo przejeżdża?~Ale Anzelm wyprostował się trochę, baranią czapkę
 5   1, VI |         powtarzał starzec. ~Anzelm wyprostował się i stanowczym głosem
 6   2, I  |     Pocałował obie jej ręce, a gdy wyprostował się, twarz jego wydawała
 7   2, III|          jego zjawiać się zaczęła, wyprostował się i przed nią stanął.
 8   2, III|           na niej poprawił, powoli wyprostował przygarbione plecy.~- Albo
 9   2, IV |            nich gorącymi usty. Gdy wyprostował się i ona podniosła powieki,
10   2, IV |         sukni ramię w dół opuścił, wyprostował się i z głębi piersi głośno
11   2, V  |          na podawane sobie krzesło wyprostował się, obie ręce na kiju wsparł,
12   3, II |           przemówił znowu Witold i wyprostował się znad żniwiarki, której
13   3, II |            Głowę podniósł, ale nie wyprostował się, tylko w poufnej i razem
14   3, III|           jak grzywą wstrząsnąwszy wyprostował się jak struna i grzmotowym
15   3, III|       gumnie, pilną uwagę zwracał, wyprostował się i z gniewu zaczerwieniony
16   3, IV |        bólu zaświecił mu w oczach. Wyprostował się, drżał cały.~- Nie masz
17   3, IV |           rękę o biurko wspierając wyprostował się, głowę podniósł. Zmienił
18   3, V  |         dźwięki skrzypiec. Zygmunt wyprostował się, usta trochę otworzył,
19   3, V  |     wymówił:~- Syn Jerzego?~Anzelm wyprostował się i głowę odkrył. Ze snopa