Tom, Rozdzial

 1   1, I  |             biedna kobieta! Ale bo, widzisz, żeby tak pchły pieścić,
 2   1, II | dobrodusznym uśmiechem na ustach.~- Widzisz, moja Justysiu - zaczął -
 3   1, IV |           zaraz - odmruknął - tylko widzisz... skończę...~- Wszyscy
 4   1, IV |           przynajmniej do panienek. Widzisz pan, jaką smutną minę ma
 5   2, I  |             dobry jesteś... a1e ja, widzisz; znam dawne przyzwyczajenia
 6   2, I  |           Powiedziałaś jak filozof. Widzisz, to ta dwoistość jest kluczem
 7   2, I  |       propozycję tę zrobiłeś... ale widzisz... dla ciebie nie wynikłoby
 8   2, V  |        trochę jej nawet świadczy... Widzisz, co ja tobie naopowiadałam!
 9   2, V  |             moje własne głupstwo... widzisz, jak prozaicznie...~Zaśmiała
10   3, I  |              Przemówiłeś na koniec! Widzisz, ja pierwsza, ja, kobieta,
11   3, II |            nie umiałam. Nie jestem, widzisz, ani uczoną, ani pod żadnym
12   3, II |  węzłowatymi palcami dotykał.~- No, widzisz - prostując się kończył
13   3, II |           jeszcze student. - Bo to, widzisz, zakała świata! Gdyby nie
14   3, II |            szczerze... Zlękłam się, widzisz, niezmiernie myśli, która
15   3, III|             zawrą się formie. Wszak widzisz, panno młoda, że już ostatni
16   3, IV |          tamtego świata patrzysz... Widzisz... czy Stwórcy za nieśmiertelność
17   3, V  |           Pokazała mu swoją rękę.~- Widzisz, wuju, pierścionka matki
18   3, V  |      uciszeniem odpowiedziała - ale widzisz... Justynka za maź wychodzi
19   3, V  |      serdecznie cię lubiłem, tylko, widzisz, kłopoty i różne biedy takim