Tom, Rozdzial

 1   1, II |             śmiech podlotka, szybką mowę młodzieńca, spazmatyczne
 2   1, IV |           bogactwo. On miał ruchy i mowę człowieka silnie stojącego
 3   1, IV |     rubasznymi uwagami i wykrzykami mowę tę przerywali. Najbardziej
 4   2, I  |       trochę, bo uczuła nagle, że w mowę jej wplątywać się zaczęły
 5   2, II |         zniżał prawie do szeptu, co mowę jego podobną czyniło do
 6   2, II |           na świecie mówić umie. Wy mowę swą posiadają także zapachy.
 7   2, V  |               A jakże! - odzyskując mowę zawołała. - Taki był dziś
 8   3, II |         sielanką.~Witold wpadł mu w mowę:~- Jeżeli kiedy, mój ojcze,
 9   3, II |         takie serce! - przebiła jej mowę Teresa.~- A pałacyk! ach,
10   3, II |            koła! - mruknął Fabian i mowę żonie przebijając począł
11   3, II | dziewczętami, ale odpowiedź Michała mowę jej przecięła. Spłonęła
12   3, II |            Prędko z krzesła wstając mowę jej przeciął:~- Dziękuję!
13   3, III|       starzy, chód miewali powolny, mowę rozważną, choć często obfitą,
14   3, III|            wpadającą w zapalczywość mowę, a jedną tylko posiadały
15   3, III|             lub skromną sadziły się mowę.~W całym tym zebraniu na
16   3, III|             Fabian właśnie ku niemu mowę zwracał:~- A tobie, mój
17   3, III|             przysłów, często obfitą mowę w połowie przerywał i zamyślał
18   3, IV |         wytężeniem wsłuchiwał się w mowę syna. Witold bardzo blady,
19   3, IV |             który Benedykt rzucił w mowę syna, był taki gwałt i bólu,