Tom, Rozdzial

 1   1, III|   przestrachem i usiłowała odegnać mnóstwem starań i środków. Takim
 2   1, V  | niewidzialnym, które ją napełniało mnóstwem szelestów, ćwierkań, fruwań,
 3   1, V  |         pan Benedykt przyjechał, z mnóstwem trudów interesy majątkowe
 4   1, V  |         umysł Justyny napełnił się mnóstwem obrazów składających główny
 5   1, VI |    mniejszych grzędach mieniły się mnóstwem jaskrawych i łagodniejszych
 6   1, VI |           chmielu plączącego się z mnóstwem nierozwikłanych i nigdzie,
 7   2, II |             Ta delikatna łodyżka z mnóstwem trójkątnych i w przedziwne
 8   2, III|         różowością swego kaftana i mnóstwem polnych maków sterczących
 9   2, III|          taki romansowy...~Ciemną. mnóstwem istotnie śladów skaleczeń
10   2, III|        gałązkę, która też istotnie mnóstwem swych drobniutkich, zaledwie
11   2, IV |            i bujające dokoła nich, mnóstwem sęków zjeżone i girlandami
12   2, V  |       skórą powleczone, wysokie, z mnóstwem zmarszczek, które snopem
13   2, V  |            gęsta, która niepojętym mnóstwem drobnych, jakby śniegowych
14   3, II |         trawach złoty kobierzec, a mnóstwem tajemniczych i ruchliwych
15   3, II |          zmarkotniała i okryła się mnóstwem zmarszczek. Powoli butę
16   3, III|    krzaczasty, grubiański żywokost mnóstwem białych guziczków osypany
17   3, III|            A ku rzece, której imię mnóstwem ech rozlegało się po ciemnym
18   3, IV |           czym dawniej rozmawiał z mnóstwem ludzi. Tak już przywykł.
19   3, IV |         roiło się na tle błękitnym mnóstwem białych smug i różnobarwnych