Tom, Rozdzial

 1   1, III|       brzmiący, jak następuje:~ ~Kochany bracie! Jak mi nie żal ciebie,
 2   2, II |        wypadek takich gości, jak kochany szwagier... tylko takich
 3   2, II |           re-gu-lar-nie. Jesteś, kochany szwagrze, człowiekiem honoru
 4   2, II |     zakłopotanym.~- Nie podobna, kochany panie Benedykcie... Gdyby
 5   2, II |          czyniłem...~- Za co ci, kochany szwagrze, najpokorniej wdzięczny
 6   2, II |             Zrozumiesz to łatwo, kochany szwagrze, że do takiej rodziny
 7   2, II |     zaczął znowu:~- Nie podobna, kochany szwagrze, tak, nie po-do-bna!
 8   2, II |     Korczyński zauważył:~- Ależ, kochany szwagrze, zawsze byłem zdania,
 9   2, II |     odpowiedział:~- To względne, kochany panie Benedykcie, tak, bardzo
10   2, II |         Na koniec, znasz dobrze, kochany szwagrze, moje stosunki
11   2, II |       Eksplikuję się przed tobą, kochany szwagrze, ponieważ z przykrością,
12   2, II |        tę sumkę... Ale znam cię, kochany szwagrze, jako człowieka
13   2, II |   rzetelny żal, ale jeżeli tylko kochany szwagier zastanowić się
14   2, II | Sentymentalność... tak, jest to, kochany szwagrze, sen-ty-men-tal-ność,
15   3, II |   robotników był posłał. Biedny, kochany ojciec!~W tej samej prawie
16   3, III|        mnie porzucisz, mój Jasiu kochany?~A po prześpiewaniu tej
17   3, IV |        samego siebie znajdował:~"Kochany bracie,~Zdaje się, że już
18   3, V  |         Ty tu niepotrzebna! Boże kochany! A toż my z tobą od dwudziestu
19   3, V  |    zamyślił się na chwilę.~- Mój kochany panie - odpowiedział - przypomnij