Tom, Rozdzial

 1   1, I  |                 głupota ludzka! Powiadam ci, Justynko, że ludzka głupota to wielki
 2   1, I  |             towarzyszkę popatrzała.~- Ty bo, Justynko, straszną melancholiczką
 3   1, IV |                    szparagi... caca! Jadłaś, Justynko, a?~- Jadłam, ojcze - odpowiedziała.~-
 4   1, V  |                 Powinnaś była wiedzieć, moja Justynko - mawiała - że tacy ludzie,
 5   2, II |                    nie dałam! Która godzina, Justynko? Pewno już pora minęła,
 6   2, II |                    zapomni... Która godzina, Justynko? Trzeba biedaczce dać tej
 7   2, III|            klaskaniem rąk wołający:~- Brawo, Justynko, brawo! Boże dopomóż robotnicy
 8   2, III|                      pani Starzyńska! Brawo, Justynko, brawo!~Szczupłym, lecz
 9   2, III|                      poziomki! Ale z ciebie, Justynko, zuch! Znudziłaś się klepaniem
10   2, V  |                      postanowił... Słyszysz, Justynko? Już postanowił, a ona,
11   3, II |                     u okna Justyny.~- Wiesz, Justynko - pięścią jednej ręki o
12   3, II |             przenikliwie spojrzał.~- Czy ty, Justynko, za te dziurawe sito pójdziesz?~
13   3, II |                      Czegoś tak posmutniała, Justynko?~Wesoło przed chwilą rozmawiała
14   3, V  |             uszczęśliwić potrafi. Gdybyś ty, Justynko, wiedziała, jaki on dla
15   3, V  | wpółzniecierpliwionym tonem zapytała:~- Cóż, Justynko?~Co zdarzało się bardzo
16   3, V  |                      z kolei zapytał:~- Cóż, Justynko? mówże!~Justyna podniosła
17   3, V  |                   pełnymi zawołała jednak:~- Justynko! jak to? ty taka dumna!
18   3, V  |                    za obie ręce pochwycił:~- Justynko! duszko! siostrzyczko! ja
19   3, V  |                   oczy; ręką machnął.~- Cóż, Justynko? - odezwał się - czy to