Tom, Rozdzial

 1   1, II |        pieśń męskiego, silnego głosu:~Wyszła dziewczyna, wyszła
 2   1, III| szczególniejszy jeszcze dźwięk głosu, z jakimi to imię i nazwisko
 3   1, IV |    choć trochę grubszy od jego głosu, przerwał mu wykrzyknikiem:~-
 4   1, IV |           I dźwiękiem własnego głosu przelękniona cicho dokończyła:~-
 5   1, IV | odpowiedziała z taką pewnością głosu, że zraniony czy obrażony
 6   1, V  |     samym tylko dźwiękiem jego głosu. Była już zapomniała, a
 7   1, VI |       tym miejscu natura prawo głosu dawała tylko srebrnej strunie
 8   2, I  |    pewnych szorstkich dźwięków głosu nabrała w ciągłej styczności
 9   2, I  | zarazem z częstym wahaniem się głosu mówiła:~- Byłoby to dla
10   2, II |        Na dnie stłumionego jej głosu czuć było jakieś wewnętrzne
11   2, III|      namiętne dźwięki pięknego głosu Jana:~Jak słowik na drzewie
12   2, V  |        trudno jej było wydobyć głosu ze wzburzonej piersi lub
13   3, I  |       przy dźwięku dziecinnego głosu zwiastującego straszną nowinę
14   3, I  |      przemówił.~Na dźwięk jego głosu frunęła ku niemu i z gracją
15   3, II |      obojętnie słuchać twojego głosu, a przy każdym twoim zbliżeniu
16   3, III|      później takiego ślicznego głosu, jaki był podtenczas u pani...~
17   3, IV | zapytań, czy szczególny dźwięk głosu syna tak uderzyły Benedykta,
18   3, IV |       się cały od dźwięku jego głosu hojnie wśród zbierających
19   3, V  |      często, więc najlżejszego głosu z siebie nie wydając na