Tom, Rozdzial

 1   1, I  |          melancholiczka jesteś... i dumna jak księżniczka. Od wujostwa
 2   1, II |          posagu żadnego nie ma... a dumna przy tym jak księżniczka
 3   1, III|         uchodził za partię świetną. Dumną była, że ją właśnie wybrał,
 4   1, IV |             Dobrze jej tak, bo jest dumna jak udzielna księżna i syna
 5   1, V  |          pod którym uczuła, że jest dumną i że godność ludzką okrutniej
 6   2, IV |       koniec z tego, że była bardzo dumną. Ci, pośród których żyła,
 7   2, IV |         Słusznie. Była istotnie tak dumną, że głęboko upokarzały ją
 8   2, IV |            się także śmiałą, silną; dumną nim i tym, że zaufać mu
 9   3, I  |           wstąpić raczyła, z pozoru dumna i pogardliwa, w głębi rozpaczliwie
10   3, I  |            wiedziała o tym, że jest dumną, wzniosłymi pobudkami cechę
11   3, II |   charakteru była duma. Ale właśnie dumna kobieta powinna była świetnym
12   3, II |          nicość... ja jeszcze byłam dumną... owszem, wtedy dopiero
13   3, II |            wtedy dopiero stałam się dumną i lękałam się tego, co mi
14   3, II |             krew gorącą, popędliwą, dumną. Nigdy tak piękną nie wydała
15   3, II |     przemocą stłumić uczucia swoje! Dumną jesteś i przed samą sobą
16   3, IV |           jakby rozmarzony, postawa dumną. Na syna patrzał.~- Słuchaj -
17   3, IV |        oścież zasobnej papierośnicy dumną swanię ułagodził i do zajęcia
18   3, V  |           Justynko! jak to? ty taka dumna! ty, co przez dumę nic ode
19   3, V  | odpowiedziała.- Właśnie dlatego, że dumną jestem, nie chcę być wziętą