Tom, Rozdzial

 1   1, I  |        je podnieśli nad głowami czapki, a jeden z nich nawet przechylając
 2   1, I  | jasnozłote włosy opadające spod czapki na kołnierz szarej, krótkiej
 3   1, V  |    pomału idzie!~Uchylił trochę czapki.~- A panna Jadwiga co takiego
 4   1, V  |    pługiem przyskoczył Jan, bez czapki, która w ogrodzie na trawie
 5   1, V  |          Uchylił nieco baraniej czapki, lecz wnet ją znowu włożył
 6   1, V  |      nawiedził...~Znowu uchylił czapki.~- A jakże miewa się panna
 7   1, V  |         do Justyny znowu trochę czapki uchylił:~- Bardzo kontenty
 8   1, V  |    podniósł się z ławki i znowu czapki nieco uchylił.~- To może
 9   1, V  |            Janek!~Spod baraniej czapki blade oczy z niepokojem
10   1, VI |   gałęziach wisiały wielkie jak czapki gniazda gawronie. Sto domów,
11   2, II |    ojcze! może weźmiesz zamiast czapki swój kapelusz z szerokimi
12   2, II |        będzie. ..~- A dlaczegóż czapki na głowie nie masz?~Z tą
13   2, III|     Domuntównie! - z galanterią czapki uchylając zawołał rozmijający
14   2, IV |   czołem na wpół tylko daszkiem czapki osłoniętym, w krótkiej,
15   2, IV |         i wydobywającą się spod czapki gęstwiną ognistych włosów,
16   2, IV |      prędko, ani bardzo powoli, czapki ich karmazynowym kolorem
17   2, V  |   Pierwszy raz zobaczyła go bez czapki. Czoło miał białą i cienką
18   3, III|       białych zębów; gdy zdjęli czapki, ukazywali czoła od policzków
19   3, III|         tylko wielkiej baraniej czapki co moment przed znajomymi