Tom, Rozdzial

 1   1, IV |      ramienia jego dotknęła.~- Chodźmy, ojcze!~- Zaraz, zaraz -
 2   1, IV |    wypada, to nie ma już co... chodźmy..,~Raz jeszcze spojrzał
 3   1, VI |        nie dam. Gdzie on jest? Chodźmy, Jadwiśku, szukać! Prędzej
 4   1, VI |      Jadwiśku, szukać! Prędzej chodźmy!~Dziewczyna podtrzymując
 5   2, II |    stali dwaj młodzi ludzie.~- Chodźmy! - zawołał Witold.~- Chodźmy! -
 6   2, II |   Chodźmy! - zawołał Witold.~- Chodźmy! - głośno już i raźnym gestem
 7   2, III| niezadowoleniem przerwał Jan - chodźmy lepiej do roboty. Łokciem
 8   2, III|    dziadunio pobłogosławi...~- Chodźmy do roboty, mamo! - wykrzyknął
 9   2, IV |      zwróciły się ku Mogile.~- Chodźmy - rękę pod ramię mu wsuwając
10   2, IV |     wsuwając rzekła Justyna.~- Chodźmy - powtórzył.~Skierowali
11   2, IV |   głowę wiadro wody niż sosnę. Chodźmy prędko!~Ostatnie dwa wyrazy
12   2, IV |    oboje głośno, jak dzieci.~- Chodźmy do chaty! - zawołał Jan.~-
13   2, IV |        chaty! - zawołał Jan.~- Chodźmy! - ochotnie powtórzyła Justyna.~
14   2, V  |   drzwiom go zwrócić mówiła:~- Chodźmy stąd, dziaduniu, no! chodźmy!
15   2, V  |   Chodźmy stąd, dziaduniu, no! chodźmy! Dość my już tu pobyli i
16   3, III|      ze stołka go podniosła.~- Chodźmy do chaty, dziaduniu, chodźmy
17   3, III|   Chodźmy do chaty, dziaduniu, chodźmy do swojej chaty! - mówiła. -
18   3, III|     swojej zagrodzie wiodła.~- Chodźmy, dziaduńku, chodźmy do własnej
19   3, III|  wiodła.~- Chodźmy, dziaduńku, chodźmy do własnej chaty!~Rozbiorę