Tom, Rozdzial

 1   1, II |  obiadu przygotowanym. Chłopak chleb krajał, a Marta wkładała
 2   1, III|   chleba nie zabraknie...~- O, chleb chleb! chleb! - z cicha
 3   1, III|        zabraknie...~- O, chleb chleb! chleb! - z cicha zaśmiała
 4   1, III| zabraknie...~- O, chleb chleb! chleb! - z cicha zaśmiała się
 5   1, III|           Czegóż śmiejesz się? Chleb! najpewniej o chleb mi chodzi!
 6   1, III|       się? Chleb! najpewniej o chleb mi chodzi! Więc cóż? ty
 7   1, III|   które są tym dla duszy, czym chleb dla ciała - żywiej nieco
 8   1, VI |       kroiły pomiędzy sobą ten chleb dla nich święty i najdroższy;
 9   1, VI |       matki naszej powszechnej chleb dobywając. Szmaty ziemi,
10   2, I  |      dziewkom, z których jedna chleb miesiła, a druga bieliznę
11   2, I  |     interesy, myślała: czy też chleb posadzono już do pieca i
12   2, V  |      Już kiedy okno otworzył i chleb jadł, to prędko i odżyje -
13   2, V  |    ukroić. Przychodzę do domu, chleb na stole, a drzwi od przeciwka
14   2, V  | wyjdziesz - przestanie !~Kiedy chleb w rękach podniósł i kroić
15   3, II |        który na świecie jedząc chleb nie pracuje, czy tam w nim
16   3, II |       się rzucił. Fabian kroił chleb, którego spód, tak jak u
17   3, II |     oprawie brali, miód nim na chleb kładli i kęs jego odgryzłszy
18   3, II |     słowo honoru, po co żyję i chleb na tym świecie jem! Wieczna
19   3, II |      nie rozumieć? Soki ziemi, chleb cierpienia, Chrystusowe