Tom, Rozdzial

 1   1, I  |     swych błękit nieba i ciemny bór odbijając płynął cichy,
 2   1, II |        łukiem skręcająca się za bór ciemny.~Nie był to dwór
 3   1, II |   krzykami, które obijały się o bór ciemny i wywoływały w nim
 4   1, III|  uroczysku tym znajdował się ów bór zaniemeński, który miał
 5   1, VI |         ścianie, nad którą stał bór, przez nikogo nie ruszany...
 6   2, III|   blaskach księżyca srebrzących bór odwieczny i brylantami szronów
 7   2, IV |    przed pomykającym czółnem za bór skręcała zgromadzały się
 8   2, IV |        poziomu spływał, a gęsty bór nie znikał wprawdzie, lecz
 9   2, IV |     rozróżnić w nim było można. Bór niechętnie jakby usuwając
10   2, IV |        zdaje się, że dobrze ten bór znam; a nie tędy, kędy trzeba,
11   2, IV | brzegiem. Z drugiej strony stał bór kipiący w głębi, lecz na
12   3, III|    ruchami głowy na zaniemeński bór úukazywał. Ona wszystkim
13   3, III|         gumna wrzało. Słońce za bór już zapadło. W szarej godzinie
14   3, III|         oblewając wysoką górę i bór przeciwległy oszklił powierzchnię
15   3, IV |       ty te motylki? lubisz ten bór za Niemnem, w którego głębi,
16   3, IV |    milkło.~Jan patrzał na wodę, bór, niebo.~- Cudności! - rzekł.~-
17   3, IV |       zabrzmiało imię:~- Janku!~Bór przeciągle, głośno, śpiewnie
18   3, IV |          Justyna na rozśpiewany bór patrzała, lecz czuła, że
19   3, V  |   wzniósł nieco, na zaniemeński bór nią wskazał i trochę jąkając