Tom, Rozdzial

 1   1, V  |               znać też było, że w tej zagrodzie, napełnionej urodzajnością
 2   2, III|            gołębi i pianie kogutów.~W zagrodzie Anzelma czerwone blaski
 3   2, III|         kapotą, cofał się i usuwał. W zagrodzie swej za to cichy był jak
 4   2, V  |               i spokojność panujące w zagrodzie, w tej samej zagrodzie,
 5   2, V  |              w zagrodzie, w tej samej zagrodzie, w której żyli dziady i
 6   3, II |              mnóstwo ich w ojcowskiej zagrodzie hoduje...~Nagle zwracając
 7   3, II |           jestem; ociec mój na takiej zagrodzie nie siedział, ale po dzierżawach
 8   3, II |           drzewo się ukrył i po całej zagrodzie rozległ się głośny, do złudzenia
 9   3, II |             zbudować nie mam.~Ręką ku zagrodzie Anzelma rzucił.~- Tym dobrze!
10   3, III| przerzynających równinę ku Fabianowej zagrodzie zjeżdżały się bryczki, cwałowali
11   3, III|             jak kryształ powietrze.~W zagrodzie Fabiana przecież nie zapanowała
12   3, III|            drużbantem poszli drogą ku zagrodzie Jadwigi wiodącą, u której
13   3, III|           całowała, a drogą ku swojej zagrodzie wiodła.~- Chodźmy, dziaduńku,
14   3, III|             można. Więc ku Anzelmowej zagrodzie oboje pobiegli, dla pośpiechu
15   3, III|           znajdowali się w Anzelmowej zagrodzie, której dom, drzewa, ule
16   3, IV |          kompania przechadzała się po zagrodzie i drodze; w gumnie, tak
17   3, IV |               wracając tu i ówdzie po zagrodzie się okręcił, aż u zamkniętych
18   3, IV |              się cały i tak szybko ku zagrodzie swojej prawie biec zaczął.