Tom, Rozdzial

 1   1, I  |        nurzała swą odkrytą głowę, rumieńcem powlekły śniade jej policzki;
 2   1, I  |       Dlatego - z nagłym i silnym rumieńcem odparła Justyna - że dawno
 3   1, II |        cierpiąca kobieta spłonęła rumieńcem. Zawstydziła się rubaszności
 4   1, IV |     płaszcz pani domu, z krwistym rumieńcem na policzkach i obrazą w
 5   1, IV |        sobą tak, że aż okryła się rumieńcem wysilenia. Na koniec, z
 6   1, V  |         bielsze jego czoło zaszło rumieńcem, z rumianych i ogorzałych
 7   1, V  |         pola oblało teraz świeżym rumieńcem. Pomiędzy malwami, sama
 8   2, I  |    dziewiczo płomiennym i świeżym rumieńcem, ale przezwyciężając zawstydzenie
 9   2, II |           czoło nabiegło krwistym rumieńcem. Z tym rumieńcem na czole
10   2, II |         krwistym rumieńcem. Z tym rumieńcem na czole i krztusząc się
11   2, III|         okrywając ją tylko słabym rumieńcem i lśniącą wilgocią potu,
12   2, III|        stanik Justyny.~Z ognistym rumieńcem Justyna pochylała się ku
13   2, III| wybaczenie proszę - ze słabym też rumieńcem na chudych policzkach i
14   2, IV |     prawda - odpowiedziała i cała rumieńcem spłonęła.~Jemu we wpatrzonym
15   2, V  |           zachodziły sinym prawie rumieńcem, z oczu sypały się iskry.
16   2, V  |             bo twarz jej spłonęła rumieńcem i upojony uśmiech roztworzył
17   3, II |            zawstydzenie czoło jej rumieńcem oblało, prędko jednak dalej
18   3, IV |      nieśmiałe. Zalękniona także, rumieńcem w zmroku płonąca, z uśmiechem