Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           się, aby nie przyszła... Otóż, kiedy mię chłopi wracający
 2   1, II |            Stary zachmurzył się.~- Otóż to - gderliwym tonem zaczął -
 3   1, IV |       kryształową karafkę stłukła! Otóż to wasza pomoc! Idź mi stąd
 4   2, I  |     urządzić się ze wszystkim...~- Otóż to - potwierdził - otóż
 5   2, I  |            Otóż to - potwierdził - otóż tak obchodź się ze mną zawsze!
 6   2, I  |            bardzo mi się podoba?~- Otóż to! - zawołała - dla ciebie
 7   2, I  |             Kokietką nie jest...~- Otóż to - potwierdził Różyc.~-
 8   2, I  |            tak bardzo świetną...~- Otóż to - powtórzył.~- Szczególniej
 9   2, I  |     mężczyzn, nie szczebiocze...~- Otóż to - raz jeszcze wymówił.~-
10   2, I  |      znaczeniu kielich rozkoszy... Otóż i rumienisz się teraz jak
11   2, II |         motyl do ciemnego słupa.~- Otóż i postawimy na swoim! otóż
12   2, II |         Otóż i postawimy na swoim! otóż ciocia będzie musiała z
13   2, II |           dopomogła pani Emilia.~- Otóż to! A jeszcze taka f a m,
14   2, III|           A jak nie ożenię się?... Otóż pewnie nigdy nie ożenię
15   2, V  |              awantury... tragedie! Otóż mylisz się. Niczego osobliwego,
16   3, II |           pożegnalną ciotce oddał. Otóż, wiesz dobrze, jaki mam
17   3, II | rozmówienia się o tym przedmiocie. Otóż przykro mi to bardzo, j'
18   3, III|           okrzyki wydając.~- Jezu! otóż śliczne róże na tym wachlarzu!