Tom, Rozdzial

 1   1, III|      robótki wystarczyć nie mogą nikomu, a choćbym chciała zająć
 2   1, III|        cicha, łagodna, nie tylko nikomu nie dokuczając, ale cienia
 3   1, V  |    kroków naprzód postąpił.~- My nikomu wrogami nie jesteśmy... -
 4   1, V  |         Jednakowoż źle nie życzę nikomu i między niczyimi wrogami
 5   1, VI |       sobą i nie wynikała z tego nikomu żadna obraza ani ujma. Skąd
 6   2, I  |          nie! Nic przecież złego nikomu nie zrobił, spytaj się wszystkich,
 7   2, III|        ze mnie już żadnej pomocy nikomu nie będzie. Lata sił ujmują
 8   2, IV |   potrzeby serca, ciała i duszy, nikomu na myśl ona nie przychodziła.
 9   2, V  |        Jadwiga żadnych przytyków nikomu w chacie naszej nie robi,
10   3, II |          mówię do pana Różyca... nikomu ubliżać nie chcę... może
11   3, II |          w bramie zagrody, pewno nikomu nad sobą przewodzić by nie
12   3, III|           Pracować - pracuje, bo nikomu ptaki same do garści nie
13   3, V  |           ani, jak mi się zdaje, nikomu pożytku by żadnego nie przyniosło.
14   3, V  |     wieczny smutek! niepotrzebna nikomu... nikomu... nikomu...~-
15   3, V  |           niepotrzebna nikomu... nikomu... nikomu...~- Jak to niepotrzebna?
16   3, V  | niepotrzebna nikomu... nikomu... nikomu...~- Jak to niepotrzebna?
17   3, V  |           że stary grat ze mnie, nikomu tutaj niepotrzebny, a wszystkim
18   3, V  |          I ambarasu nie chciałam nikomu robić... Czasem i bardzo