Tom, Rozdzial

 1   1, I  |            na; z bliska uderzały one niezupełnie zwykłą powierzchownością. ~
 2   1, I  |     ożywienie, którym istotę ludzką, niezupełnie jeszcze przez życie zniweczoną,
 3   1, IV |          ręce okryte zbyt wielkimi i niezupełnie świeżymi rękawiczkami.~-
 4   1, IV |           kilku podlotków umieściła. Niezupełnie jeszcze długa suknia z białego
 5   2, I  |          nieobecności zepsuć się czy niezupełnie udać, bo do bawialnego pokoju
 6   2, III|       zaniemeńskiego lasu rzuciła.~- Niezupełnie we dwa lata za Jaśmonta
 7   2, III|             częste czyniąc uwagi nad niezupełnie dobrym ich hodowaniem. Tu
 8   2, IV |               który jeszcze wtenczas niezupełnie był wariatem, wziął stryja
 9   2, IV |          Niewielka bieda! - rzekł. - Niezupełnie złą drogą my poszli, tylko
10   2, V  |             wszystko dobrze znalazł; niezupełnie dobrze, bo w chacie gromada
11   2, V  |              ja też wskrzesłem, choć niezupełnie... niezupełnie, bo mnie
12   2, V  |      wskrzesłem, choć niezupełnie... niezupełnie, bo mnie zdaje się, że u
13   2, V  |              jaż nie przecierpiałam? Niezupełnie taki jak wszyscy?... a jaż
14   3, I  |             mający.~Na swój sposób i niezupełnie prawowiernie matka Zygmunta
15   3, I  |        wiecznej ślepocie. To zaś, co niezupełnie jeszcze dokładnie, ale już
16   3, II | rozpoczynający się dzień przewidywań niezupełnie wolna, w śnieżnych puchach
17   3, III|          zginął marnie, a Anzelm też niezupełnie po ludzku życie strawił.
18   3, III|           bardzo cienkim dyszkantem, niezupełnie na nutę krakowiaka, zaśpiewał:~