Tom, Rozdzial

 1   1, II |              jakoś drwiąco. W tej chwili kędyś z dołu słyszeć się dały
 2   1, IV |             promienny, natchniony daleko kędyś posyłał: Lotne marzenia
 3   1, V  |               postawie pozostał i daleko kędyś patrząc milczał. Pomimo
 4   1, V  |               nad czołem czapkę i daleko kędyś bladymi oczami patrząc monotonnym
 5   1, V  |                  sposób zamyślając się i kędyś daleko patrząc dokończył:~-
 6   1, V  |           przelatują...~Potrząsł głową t kędyś daleko patrzał.~Powolnym
 7   1, V  |            Spłowiałe jego oczy spojrzały kędyś daleko i plecy wnet przygarbiły
 8   2, I  |             ciche i mniej ostre. Daleko, kędyś na krańcu zaniemeńskich
 9   2, II |               stanęła i długo popatrzała kędyś daleko za bramę dworu, na
10   2, II |           rozżalonym twarz ojca mijając, kędyś daleko patrzał; Ale u Benedykta
11   2, III|            dotknął i nie na gościa, lecz kędyś daleko patrząc przemówił:~-
12   2, IV |                  dniami, lata za latami; kędyś, daleko, w wesołe pary łączyli
13   2, V  |              rozpoznasz...~ ~Ze wzrokiem kędyś daleko za otwarte okno puszczonym
14   2, V  |                na wodzie; tylko w górze, kędyś nad drzewami, wysoko wzbite
15   3, III|                mocniej głową wstrząsnął, kędyś w bok spojrzał. Ona zarumieniła
16   3, III|              brata jego, który podówczas kędyś daleko i na zawsze z okolicy
17   3, III| zmartwychpowstawać. Zdawać się mogło, że kędyś na oścież roztworzyła się
18   3, IV |              przerwać musiała. Za oknem, kędyś z dołu, podniósł się wielki,