Tom, Rozdzial

 1   1, V  |          jej dotąd miłość uderzyła falą wzburzonej krwi. Prędko
 2   1, V  |        tego człowieka było coś, co falą smutku czy zniechęcenia
 3   1, VI |            kształty wzdymającą się falą spadało aż ku dołowi. U
 4   2, III| malowniczość widoku uderzała w nią falą zachwycenia, w której prostowała
 5   2, IV |         prędzej, żywiej, wzburzoną falą wyrzucając z ust zwierzenia,
 6   2, IV |    rozwinął się i czarną, wilgotną falą okrył jej plecy. Może sama
 7   3, I  |           się pod uderzającą w nie falą krwi; białe ręce kurczowo
 8   3, III|           i wieku pstrą i ruchliwą falą okryło ogród, zieloną pomiędzy
 9   3, III|         drużbant przed tą ściśliwą falą z rozpostartymi ramionami
10   3, III|        zawsze umierać, kiedy tłuką falą! i my, chwała Bogu, żyjem,
11   3, III|         roztapiał się w milczenie. Fala uczuć oburzeniem i trwogą
12   3, IV |            pierś mu uderzała jakaś fala błękitna, śpiewna, niegdyś
13   3, IV |         powtarzając:~- Powracająca fala! powracająca fala!~Były
14   3, IV |      Powracająca fala! powracająca fala!~Były w tym szepcie groza
15   3, IV |            głowie. Ale powracająca fala odnosiła mu wszystko, co
16   3, IV |             jąkał.~Ale powracająca fala znowu go błękitem i ogniem
17   3, IV |         młodości, tą - powracającą falą wiary, nadziei, czarodziejskich
18   3, IV |         prawdziwe dziwy! Jakby mię fala jakaś z dna wód gorzkich