Tom, Rozdzial

 1   1, III|         gwary i krzyki płynąc w dal po falach tej rzeki! Brzmiałyż
 2   2, I  |      dzieje, ale w tejże chwili dał się słyszeć stuk, brzęk
 3   2, II |      Bohatyrowiczach.~A któż ci dał... to...?~Ciemnym, pomarszczonym
 4   2, II |    powozu, drzwi uchyliły się i dał się słyszeć szept Marty:~-
 5   2, II |    melancholijnym spojrzeniem w dal zaczął Darzecki - tak, kto
 6   2, IV |        myślał sobie, że Pan Bóg dał jej tyle piękności i wysoko
 7   2, IV |       postawił, a szczęścia nie dał. A ile razy o tym pomyślał,
 8   2, V  |    wszystko, co ludziom Pan Bóg dał dobrego, poruszyło się wtenczas
 9   2, V  |         domówił, gdy pod oknami dał się słyszeć szelest kroków
10   3, II |     Benedykt przerwać sobie nie dał.~- Tak - kończył - najpewniej
11   3, II |   Drugiego mnie Pan Bóg bałwana dał, co tylko po Niemnie orać
12   3, II |    mojej Alżusi takie szczęście dał, że taką chwalebną asystę
13   3, III|  chichotały z uwielbienia. Póki dął się, to dął się, ale jak
14   3, III|   uwielbienia. Póki dął się, to dął się, ale jak przestał, to
15   3, III|       jak do przyśpiewków hasło dał, tak je i zakończył, nie
16   3, III| podwajały i nieść zdawały się w dal coraz dalszą; lekkie wiatry
17   3, IV |       myśleliśmy, że za wygraną dał, zapomniał. Jednak raz po
18   3, IV |      rok i dwa... zdaje się, że dał spokój... aż tu nagle znowu