Tom, Rozdzial

 1   1, I  |     spojrzała na nią przenikliwie i ciszej trochę rzekła:~- O papuńcię
 2   1, I  |               Zamyśliła się, mówiła ciszej trochę niż zwykle.~- Był,
 3   1, III|        spojrzeniem, z prośbą, coraz ciszej i czulej zapytywał:~- Dlaczego,
 4   1, V  |              Ja to już dawno wiem - ciszej znowu odpowiedział - że
 5   1, V  |            po ustach mu przemknął i ciszej rzekł:~- A lękała się pracy!
 6   1, V  |         mówił to monotonnie i coraz ciszej; można byłoby myśleć, że
 7   1, V  |              Na co?~- Dla gościa.~I ciszej dodał:~- W sad popatrzaj!~
 8   1, V  |             ja takiego nagadałem? - ciszej zapytał.~- Głupstw, głupstw
 9   2, I  |        słuchała go ze zdziwieniem i ciszej jak wprzódy wymówiła:~-
10   2, I  |     tragiczny.~- Proszę - dokończył ciszej - proszę...~Stała chwilę
11   2, II |     pochyliła.~- Jan Bohatyrowicz - ciszej odpowiedziała.~Jakby ją
12   2, III|              opuszczając ręce rzekł ciszej.~- Bo to on prawdę mówi -
13   2, III|            oczu nie podnosząc coraz ciszej mruczał:~- Kruk z rodu złodziej!
14   3, II |          syna.~- Chciałbym - trochę ciszej dokończył - chciałbym bardzo,
15   3, II |            się wielkim zmieszaniem. Ciszej daleko niż wprzódy zamruczała:~-
16   3, II | wytryskującymi mu na blade policzki ciszej przemówił:~- Spodziewam
17   3, III|            jest za mną...~I jeszcze ciszej pytał:~- Czy Antolka czuje
18   3, V  |            uśmiechała się i jeszcze ciszej dodała:~- A może z czasem