Tom, Rozdzial

 1   1, I  |     puchy koniczyny; puchem też, zda się, ale drobniejszym, delikatniejszym,
 2   1, II |        oświecała wielka i nigdy, zda się, nie ustająca wesołość.
 3   1, II | cokolwiek byś zrobił...na diabła zda się...~Machnął ręką i umilkł.
 4   1, II |       nagła myśl jakaś piorunem, zda się, uderzyła o całą jej
 5   1, II |       boru wybuchnęła i pod same zda się obłoki wzniosła się
 6   1, VI |       nierozwikłanych i nigdzie, zda się, początku ani końca
 7   1, VI |         i srebra. Za nieruchomą, zda się, rzeką wielka, samotna
 8   2, III|      wiosenny świeżych i żadnym, zda się, południowym pyłem życia
 9   2, III|        cha, cha! - nieskończoną, zda się, gamą śmiała się dziewczyna.~-
10   2, IV |        łodygi kampanuli, mające, zda się, tuż, tuż, przy najlżejszym
11   3, I  |       zawsze realnych i każdemu, zda się, niezbędnych uczuć i
12   3, I  |     przymilając się, wszystkimi, zda się, siłami serca i wdzięków
13   3, I  |  przygryzioną wargą, bez kropli, zda się, krwi w twarzy, i po
14   3, II |     dobrodusznym, nieskończonym, zda się, śmiechem przerywając.~
15   3, II |          ciała, siłą cierpienia, zda się, wywlekając z niej duszę.
16   3, III|         i tłumnie zagadali, tam, zda się, przylatywały echa tej
17   3, IV |          wicher do samego nieba, zda się, dotrzeć chciało, wymówił:~-