Tom, Rozdzial

 1   1, I  |        lękasz się, ha? Ten błazen wieczne facecje wyprawia z tym safandułą...~
 2   2, I  |         koniec i może najbardziej wieczne i nieodparte pytanie: po
 3   2, II |        potrzebuję. Jeszcze czego! Wieczne głupstwo! Uf...~Miała zakaszlać
 4   2, II |           Boże! Chora... chora... wieczne głupstwo! Już jeżeli ja
 5   2, II |   Rozumiem!" Nic nie rozumiesz... Wieczne...~Umilkła, bo wzrok jej
 6   2, III|           raczy, a my sobie z tym wieczne kochanie przed ołtarzem
 7   2, III|         ruchami, w których tkwiło wieczne jakby zamyślenie duszy daleko
 8   2, V  |        zagrają, to ja zaszepczę: "Wieczne odpoczywanie racz im dać,
 9   2, V  |           zawiedzie, to ja znów: "Wieczne odpoczywanie!" Co głośniejszym
10   2, V  |        mojej głowie rozlega się: "Wieczne odpoczywanie!" Na weselących
11   2, V  |          znów tam?... I po co to? Wieczne głupstwo! A żeby Różyc przyjechał,
12   2, V  |     ciekawą książkę dziś czytają. Wieczne głupstwo! Dość, że z Kirłową
13   2, V  |          jej nie posieją. Było to wieczne głupstwo... moje własne
14   3, I  |      zdając się przynosić długie, wieczne pożegnania, nie wiedzieć
15   3, II |   błyskiem oczu dokończyła:~- Niż wieczne gryzienie siebie popielcową
16   3, II | podsmalone? Czy i Witold tam był? Wieczne dziwy! Czy myślicie przerobić
17   3, III|     Wieczny smutek! - szepnęła.~- Wieczne odpoczywanie racz im dać,