Tom, Rozdzial

 1   1, II |          dłonią piersi i gardła, umilkła. ~I wszyscy przez chwilę
 2   1, II | pragnęłabym, aby ojciec uczuł...~Umilkła znowu, zawiesiła ręcznik
 3   1, III|    koniec wąsa przygryzał, a gdy umilkła, nie patrząc na nią przytłumionym
 4   1, IV |         pani Andrzejowa jak grób umilkła; pani Emilia podniosła rękę
 5   1, IV |   odpowiedział:~- Może...~Muzyka umilkła, kilka osób otoczyło Orzelskiego
 6   1, V  |        się ona bynajmniej, tylko umilkła, może dlatego, że usta miała
 7   2, I  |        ku dziedzińcowi zwrócona, umilkła, a potem wykrzyknęła:~-
 8   2, II |          rozumiesz... Wieczne...~Umilkła, bo wzrok jej upadł na snop
 9   2, III|          domu także nic...nic...~Umilkła, lecz on chciwie jeszcze
10   2, IV |     wszystko prawda!...~Raz, gdy umilkła, z namysłem rzekł:~- Wszystko
11   2, V  |          powtórzyła.~Zakaszlała, umilkła i z oczami w sufit wlepionymi
12   3, II |        kół u podjazdu muzyka jej umilkła, potem ozwała się znowu
13   3, II |         ozwała się znowu i znowu umilkła, aż brzmieć zaczęła burzliwie,
14   3, II |          prawie bezprzytomnej, a umilkła zupełnie w chwili, gdy Zygmunt
15   3, II | pocieszania, oświecania...~Nagle umilkła. W zmroku, który zaczynał
16   3, III|         zaczął, ale muzyka nagle umilkła i po świetlicy rozchodzić
17   3, III|    zawsze cierpliwych, wróciła i umilkła. Twarze ochłodły i oschły