Tom, Rozdzial

 1   1, II|     czarnym warkoczem wysoko podnosiła. Wśród śmiałej twarzy szare
 2   1, IV|      kogo przemawiała, głowę podnosiła wysoko i powieki spuszczała,
 3   1, IV| miała spuszczone, a kiedy je podnosiła, wzrok jej był tak samo
 4   1, IV|     się do boku swego męża i podnosiła ku niemu rozżalone oczy.
 5   1, V |  obejmujące łodygi żyta. Gdy podnosiła głowę, jeden z kłosów szorstko
 6   2, I |       Siedziała na zagonie i podnosiła głowę ku siedzącemu na płocie
 7   2, II|  utrefioną swą główkę wysoko podnosiła, aby móc patrzeć w jej twarz,
 8   2, II|     zachodziły łzami i pierś podnosiła się wysoko, gdy zobaczyła
 9   2, IV|  milczeli. Justyna parę razy podnosiła wzrok na towarzysza swego,
10   2, V |   zręcznym ruchem głowę jego podnosiła, gdy rubasznym i wyraźnie
11   2, V |    stamtąd ją wzięła i teraz podnosiła wysoko, a promienie jej
12   3, I |       strojną głowę ku niemu podnosiła szczebiocząc, przymilając
13   3, I |  Pierś młodej kobiety szybko podnosiła się i opadała, gdy z drobnych
14   3, II|     ku niej zwracane. Rzadko podnosiła oczy, ale ile razy je podniosła,
15   3, II| stole chustkę, gdy pierś jej podnosiła się szybko, a oczy, w których
16   3, IV|    szeroko rozwierała oczy i podnosiła włosy nad zbladłym jak chusta
17   3, IV|     wypływając ogarniała go, podnosiła, prawie upajała. Kiedy na