Tom, Rozdzial

 1   1, II | straszny tu zaduch!~- O, nie! - łagodnie odpowiedziała pani Emilia -
 2   1, II |      płomienie. Powoli jednak i łagodnie ujęła ramię starca.~- Chodź,
 3   1, III|        świat o kiju...~Mówił to łagodnie, ale gdy teraz spojrzał
 4   1, III|     interesach. Cicho, płynnie, łagodnie wypowiedziała mu, że życzy
 5   1, VI |        jego pochylając i czasem łagodnie, a czasem z wybuchającą
 6   1, VI |     wąsem nie uśmiechał się tak łagodnie; mówił też wesoło i prawie
 7   2, II |        No, no! dość już tego! - łagodnie dokończyła wiadomo, że jesteś
 8   2, III|     Wypowiedziała ją po prostu, łagodnie, z lekkim wzruszeniem ramion
 9   2, IV |       wstydzić się ani smęcić - łagodnie już przemówił - tak już
10   2, IV |    podobny do tego, jaki wydaje łagodnie z wysokości spadająca woda.
11   2, V  |    często wspomina?~Przyjaźnie, łagodnie, z cicha, klęcząca przy
12   3, I  |       proszę... proszę!~Zygmunt łagodnie uwolnił się z jej objęcia,
13   3, II |    zaraz pokażę i wytłumaczę...~Łagodnie, powoli, wyrażeń chłopu
14   3, II |       dobrych, starych~rodach - łagodnie wytłumaczyła pani Emilia.~
15   3, II |   Leonia ma jechać? - z cicha i łagodnie zapytywała. - Przepraszam
16   3, II |      wypowiadać.~- Ja - cicho i łagodnie mówiła - na takie dziwactwa
17   3, III|     wonią miry i mirtu napojone łagodnie muskało te głowy tańcem