Tom, Rozdzial

 1   1, II |           Ależ nie! u wszystkich! któż by?...~- Panna Marta, na
 2   1, II |       obchodził go on niewiele.~- Któż to może przewidzieć? - zaczął. -
 3   1, II |        szlachetnych gustów... Ale któż jest tak szczęśliwym, aby
 4   1, II |        okna odwracając zapytał:~- Któż to jest ta panna Orzelska?~
 5   1, II | oczyszczony... - gderał stary.- A któż go oczyścił? Ty sama! Czyż
 6   1, IV |     słuszność, zupełną słuszność! Któż, jeśli nie panowie, powinien
 7   2, II |           Już jeżeli ja chora, to któż zdrowy? Powiadam ci, że
 8   2, II |              W Bohatyrowiczach.~A któż ci dał... to...?~Ciemnym,
 9   2, II |        mię dopiero przestraszyła! Któż to widział z takim impetem
10   2, II |           aż powoli, z namysłem - któż odgadnie? może z walką Justyna
11   2, V  |            z gniewem zapytał.~- A któż by jak nie Antolka? Tylkoż
12   2, V  |          A potem dodała prędko:~- Któż ci to powiedział? Wymyśliłaś!
13   2, V  |    porannemu niebu podnosił. Lecz któż to jeszcze wyszedł na ganek
14   3, I  |      wdzięki i pomyślności życia! Któż pamięć o nim na ziemi przedłuży,
15   3, II |    wzniosłym wybrałabym drugie.~- Któż tu mówi o szczęściu niskim? -
16   3, II |        proszę się tak nie unosić! Któż tu mówi o samych tylko przyjemnościach
17   3, III|          w długi leźli. Adwokat - któż mógł wiedzieć, że był to