Tom, Rozdzial

 1   1, III|          trzech ozwała się naraz krew żołnierz spod Baru i Samosierry,
 2   1, V  |      ogorzałych policzków ledwie krew nie wytrysnęła.~- A jakże! -
 3   2, II |          ogorzałą, że prawie jak krew czerwoną, i u dołu policzków
 4   2, III|        za gonu nie spustoszyli !~Krew zalała mu czoło, policzki
 5   2, III|     wśród nich, zaprawiły mu one krew i myśl, aż teraz, dziecko
 6   2, IV | poskromił wzruszenie swe i zimną krew odzyskał.~- W lesie pozostać
 7   3, II |     przeciąć, popłynęłaby z niej krew tak błękitna... jak na przykład...
 8   3, II |       kto kiedy widział błękitną krew!...~- Tak się mówi, moja
 9   3, II |      porównanie... bo czy tam ta krew błękitna, czy nie błękitna,
10   3, II |           czy tam w nim błękitna krew płynie, czy popielata, czy
11   3, II |          niejako zaszczepienia w krew i nerwy syna. W krwi i nerwach
12   3, II |          żyłach swych miała, ale krew gorącą, popędliwą, dumną.
13   3, III|          niebo i uczuła wszystką krew zbiegającą jej do serca.
14   3, IV |           że tak nie było. Swoja krew, swój ból, swoja hańba!
15   3, IV |        pewne uczucia i myśli jak krew krążyły, jak pulsa tętniały,
16   3, IV |     zaczął znowu:~- Korczyńskich krew! Dziad nasz, legionista,
17   3, V  |        jakby martwym, a wszystką krew z ogorzałych policzków spędziła.