Tom, Rozdzial

 1   1, V  |     Dziadunio panny Domuntówny, Jakub Bohatyrowicz, miał tylko
 2   1, V  |         i prędko zagadał:~- Ten Jakub to może już prawie dziewięćdziesiąt
 3   1, VI |       zapytał:~- A gdzie to pan Jakub idzie?~Małe oczy starca
 4   1, VI |        Szymon, ale gdzie to pan Jakub idzie?~- Szymon - objaśnił
 5   1, VI | dziadunio, stryja i ojca ociec. Jakub żyjących ludzi nie rozpoznaje,
 6   1, VI |         dziś i na wpół obłąkany Jakub. Teraz jemu przypadło w
 7   1, VI |          Mnie jej nauczył stary Jakub, gdy jeszcze boso latałem
 8   1, VI |   czterech ludzi. Umie ją stary Jakub, ale on już jest tak jak
 9   2, IV |         nieprzytomna. Ale stary Jakub, który jeszcze wtenczas
10   2, V  |       że nagle oniemiała.~Stary Jakub za to uwolniwszy się od
11   2, V  |   przyjść z pomocą.~- Niech pan Jakub uspokoi się - przemówił
12   2, V  |       Anzelm. - Ot, niechaj pan Jakub spokojnie sobie usiędzie
13   2, V  |        mnie bierze, czy też pan Jakub pamięta jeszcze tę historię,
14   2, V  |      sprzeciwiał się Jan.~Stary Jakub z wyrazem grozy na podniesionym
15   3, III|     samotności strawił, i stary Jakub rozum postradał zdrady w
16   3, IV |     teraz! Towarzyszył mu jakiś Jakub Bohatyrowicz, którego starcem
17   3, IV |          Czy żyje jeszcze stary Jakub?~Jeszcze raz w sali jadalnej