Tom, Rozdzial

 1   1, IV|     siebie. Gęste sploty dzikiego wina tworząc grube kolumny i
 2   1, IV|       zjedzonego obiadu, wypitego wina i najbardziej może z panującego
 3   2, I |   mahoniową komodę, i była to już wina Rózi, do której codzienne
 4   2, I |         bawiła i ujmowała.~- Moja wina! - zawołał - złapałaś mię
 5   2, V |           wyszeptał - no... no... wina!~Ale ona z czoła i ramion
 6   3, I |         lub rozpacz, jednak tyje! Wina to braku wrażeń. Czymże,
 7   3, I |          syna, być nieszczęśliwą? Wina jego ciężko spadała i na
 8   3, II| kredensowej szafy kompot i resztę wina chowała, i kilka razy obrócił
 9   3, II|         po jej policzkach.~- Moja wina, moja wina, moja bardzo
10   3, II|     policzkach.~- Moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina!-
11   3, II|          wina, moja bardzo wielka wina!- powoli wymówiła. - Zbłądziłam.
12   3, II|           ty mi przebaczasz? Moja wina, moja wina, moja bardzo
13   3, II|      przebaczasz? Moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina!
14   3, II|          wina, moja bardzo wielka wina! Ale ja tego nie chciałam...
15   3, IV|         więc czyjaż w tej sprawie wina?~Witold ręce w tył założył
16   3, IV|          do złego prowadzą - moja wina! O miedzę z nimi żyję i