Tom, Rozdzial

 1   2, III|      rok ubiegł, zdarzył mi się Starzyński ze Starzyn. Ludziom znów
 2   3, II |    przyjechali. Swatem jest pan Starzyński, Janka ojczym. Justyna tedy
 3   3, II |         i bardzo łagodną.~- Pan Starzyński ze Starzyn, mąż dawniejszej
 4   3, II |  zagadała:~- Jezu! a toż to pan Starzyński! Bardzo słusznie! A ja myślałam,
 5   3, II |       naszymi oknami zakwitnął!~Starzyński po surducie swoim wzrokiem
 6   3, II |      koła, tym więcej skrzypią!~Starzyński śmiał się znowu tak, aż
 7   3, II |         korczyńskie rozpytywać.~Starzyński, który także młodego Korczyńskiego
 8   3, II |        gaju wyśpiewywał słowik; Starzyński brał się za boki od śmiechu,
 9   3, II |         przykupić - odezwał się Starzyński - żeby kto nawet siły do
10   3, II |        w niebo wwodzi - wtrącił Starzyński.~- Bóg mnie ubij na ciele
11   3, II |       ludzkie języki nie padła.~Starzyński z basowym śmiechem zauważył,
12   3, II |    Elżusinym weselu będzie, pan Starzyński swatem, a panna Justyna
13   3, III|   Strzałkowscy. Ze Starzyn swat Starzyński przywiózł trzech swoich
14   3, III|          niż rozdał! - krzyczał Starzyński.~Bohatyrowicz Apostoł ciemne
15   3, III|         bo u początku jego swat Starzyński wdał się był w długą orację,
16   3, III| grzmotowym śmiechem wtrącił się Starzyński - wesz za kołnierzem, wilk