Tom, Rozdzial

 1   1, II | Doprawdy! - z uśmiechem pełnym rozkoszy powtórzyła druga kobieta -
 2   1, III|        jego zażyli tych samych rozkoszy nauki, koleżeństwa zaostrzania
 3   1, IV |        i skrzące zapały, morza rozkoszy i smutku ze strun skrzypiec
 4   1, V  |  niegłośne nucenie:~A kto chce rozkoszy użyć,~Niech idzie do wojska
 5   1, V  |       głośniej zanucił:~Tam on rozkoszy użyje,~Krwi jak wody się
 6   1, VI |      olchy zdawały się drżeć z rozkoszy i biała kora srebrniała
 7   1, VI |     kochania i wszelakich jego rozkoszy nachodziły ich takie potrzeby
 8   1, VI |        im w tej męce, kroplami rozkoszy słodzonej, aż po puszczy
 9   2, I  |        słowa znaczeniu kielich rozkoszy... Otóż i rumienisz się
10   2, III|        nutę pieśni:~A kto chce rozkoszy użyć,~Niech idzie do wojska
11   2, IV | ogrodzonych; dojrzewała w kole rozkoszy i strapień we własnym jej
12   2, V  | wielkości, blasku, elegancji i rozkoszy..."~- Moja Tereniu - przerwał
13   3, I  |   pospolitych i przemijających rozkoszy, choćby dla trwalszych i
14   3, I  |     światła stworzone jakby ku rozkoszy i natchnieniu pejzażysty.
15   3, IV |      samolubstwa, zaprzaństwa, rozkoszy ciała i nędzy ducha?~Słowa
16   3, IV |        wejściem słońca dreszcz rozkoszy i trwogi przebiega po obudzonej